Thai (ภาษาไทย)English (United Kingdom)

“เขาใหญ่” สู่ “ป่าทะเลน้อย” หมดเวลาคอนเสิร์ตกลางป่า

  • PDF
ยิ่งโลกก้าวไปเท่าใด ก็ดูเหมือนกับว่าจิตใจของมนุษย์ช่างยากแท้ที่จะหยั่งถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มนุษย์กลุ่มหนึ่งที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ด้วยการบิดเบือนความจริงว่า “การเสพดนตรีแบบปู้ยี่ปู้ยำกลางป่าธรรมชาติ” เป็นอรรถรสที่ดื่มด่ำ ให้บรรยากาศที่ดี และเป็นวิถีซึ่งใครที่ไม่อยากตกยุค...ต้องไป!!

ทุกวันนี้ หลายเทศกาลดนตรีกลางธรรมชาติ กลายเป็นความแพร่หลาย ที่ใครก็ต่างกระโจนเข้าใส่ เพราะเห็นตัวอย่างของผู้ยิ่งใหญ่ในแถบ “เขาใหญ่” ที่ทำเทศกาลดนตรีแบบ “มันใหญ่มาก!!” ฮิตติดลมบน

อย่างไร ความคิดเห็นจากสังคมหมู่ใหญ่อีกฟาก กลับมองว่า “การเสพดนตรีกลางป่าธรรมชาติ” คือการเอาโมเดลทางตลาดมาจับแต่งด้วย “คอนเซ็ปสีเขียว” เพื่อผลประโยชน์ในเชิงการตลาดอย่างไร้จิตสำนึก

ความพยายามจากผู้จัดงาน ด้วยการนำเสนอข้อมูลผลสำรวจว่า “ไม่ได้ทำร้ายธรรมชาติมากอย่างที่คิด” ไม่ได้ทำให้ข้อกังขาต่างๆ หมดไป เพราะสุดท้าย ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ก็คือ การจัดเทศกาลดนตรีขนาดใหญ่ท่ามกลางผืนป่าธรรมชาติ คือตัวเร่งให้เกิดการทำร้ายธรรมชาติ และบริโภคมากกว่าที่ควรจะเป็น

ไม่ว่าจะเป็นการกินมากกว่าเดิม ใช้น้ำมันมากกว่าเดิม ตัดต้นไม้มากกว่าเดิม และสร้างมลพิษทางเสียงมากกว่าเดิม เพื่อรองรับผู้ฟังหลักพันหลักหมื่น ซึ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการทำลายวิธีธรรมชาติดั้งเดิมแทบทั้งสิ้น

ประเด็นมันใหญ่มาก ยังไม่ทันจะซา ล่าสุดที่ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง ก็มี “คอนเสิร์ตเมืองลุงโลก” ตามมาสนับสนุนว่าสัตว์และป่า ไม่ได้เกิดสุนทรีในอารมณ์ทางดนตรีไปด้วยกับผู้จัดงาน

โดยข้อมูลจากกลุ่มดูนกและนักอนุรักษ์ ออกมาระบุว่า หลังคอนเสิร์ต “เมืองลุงโลก” จบลง เสียงดนตรีที่ดังกล่อมป่าแบบที่เขาบอกว่า “ชิวๆ” ได้ทำให้นกน้ำที่อยู่ระหว่างทำรังวางไข่จำนวนมาก อพยพหนีไปหาบ้านใหม่เรียบร้อยแล้ว

น่าแปลกดีที่วิธีคิดของคนบางกลุ่ม กลับมองว่าเป็นความงดงามท่ามกลางธรรมชาติ ทั้งที่ลึกลงไป นี่คือผลประโยชน์เบ็ดเสร็จของผู้จัดงานล้วนๆ เพราะบวกลบคูณหารแล้ว เจ้าของพื้นที่ได้เงินขายของแค่จุ๋มจิ๋ม แต่ต้องสูญเสียธรรมชาติที่เคยมีไปกับเวลาแค่เพียงเสี้ยวข้ามคืน

ผลเสียก็มีให้เห็นเป็นรูปธรรม ถ้ายังจะจัดต่อในปีหน้า ก็ไม่รู้ว่าผิดที่ “นกมันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง” เลยต้องอพยพหนี

หรือว่าผิดที่คนที่ฟังภาษาคนรู้เรื่อง แต่ดันทุรังขยันทำเรื่องไม่เป็นเรื่องได้ตลอดเวลา…!!

(ผู้เขียน : อุษา หิรัญศิริ)